W Kościele powszechnym 25 stycznia obchodzone jest święto Nawrócenia św. Pawła. O wydarzeniu tym czytamy w Dziejach Apostolskich aż w trzech miejscach: Dz 9, 3-19; 22, 3-16; 26, 12-18. Wszystkie te opisy znajdują się w mowach, które wygłasza sam św. Paweł.

Daje on świadectwo o tym, jak udając się, by prześladować chrześcijan w Damaszku, u bram tego miasta doświadczył spotkania z jaśniejącym oślepiającym blaskiem chwały Chrystusem, który ukazał mu się jako ten, którego prześladuje. Światłość ta sprawiła, że tymczasowo – do czasu przyjęcia chrztu z rąk Ananiasza – stracił wzrok.

Fakt, że św. Paweł tylekroć daje świadectwo o spotkaniu ze Zbawicielem, wskazuje jak ważnym dla niego samego było to wydarzenie. Stało się ono przecież, jak każde nawrócenie, momentem przełomowym w jego życiu. Z prześladowcy wyznawców Chrystusa stał się Jego głosicielem, stał się apostołem narodów. Właśnie ze względu na to spotkanie z Chrystusem u bram Damaszku, św. Paweł, choć nie należał do grona Dwunastu wybranych przez Jezusa, zyskał tytuł apostoła – jako ten który spotkał się z Odkupicielem. Doświadczenie św. Pawła wskazuje, jak potężna jest moc łaski Bożej.

Dzień Nawrócenia św. Pawła jest szczególnym dniem dla Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Jego Założyciel – św. Wincenty a Paulo – uznał ten dzień dniem narodzin Zgromadzenia. W 1617 r. we francuskiej miejscowości Folleville wygłosił on kazanie o spowiedzi generalnej. Przyniosło ono bardzo obfity owoc – wielu ludzi pojednało się z Bogiem w sakramencie pokuty.

drukuj