29. czerwiec - Uroczystość świętych męczenników Piotra i Pawła jest najpierw podziękowaniem Bogu za tak wybitne postaci dane Kościołowi u samych jego początków. Wkład św. Pawła w upowszechnianiu Ewangelii Jezusa- nazwany jest apostołem narodów-, jak i w wydobywaniu całego bogactwa Ewangelii zwięźle zapisanej przez Ewangelistów, jest nie zaprzeczalny.

Piotra natomiast uczynił Pan skałą-fundamentem Kościoła, Jemu Pan przekazał „Klucze Królestwa” (Mt 16,18).

Słusznie możemy powtórzyć za autorem Listu do Efezjan: „Już, więc nie jesteście obcymi i przybyszami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga. Zostaliście wzniesieni na fundamencie apostołów i proroków, a kamieniem węgielnym jest Chrystus Jezus”(Ef 2,19-2 0).

Uroczystość posiada także inny, wydaje się ważniejszy wymiar doświadczenia na nowo miłości do Kościoła. Prymat, o którego rozumienie toczą się współcześnie rozmowy pomiędzy Kościołem Prawosławnym i Rzymsko Katolickim, nie może być rozumiany jako przyporządkowanie władzy, jurysdykcji, na zasadzie, że każda społeczność musi mieć zwierzchnika, czy konieczności koordynacji działań. Benedykt XVI powiedział w związku z toczącym się dialogiem między wspomnianymi Kościołami, że prymat to sprawa nie jurysdykcji, ale służby. Służby przede wszystkim jedności, komunii. Budowanie tej jedności dokonuje się nade wszystko w Eucharystii, dlatego wspomnienie imienia papieża nie jest tylko forma modlitwy za niego. Decyduje o prawdziwym Ciele Chrystusa- prawdziwym Kościele. Uroczystość dzisiejsza uczy mnie głębszego przezywania Komunii eucharystycznej, a w konsekwencji otwartości na innych. Można powiedzieć, że uroczystość apostołów Piotra i Pawła jest okazja powiedzenia jeszcze bardziej świadomie, jeszcze mocniej „tak” dla Kościoła, pogłębienia miłości do niego.

drukuj