Święty Paweł foto: archiwum oltarz.pl

Nie ulega wątpliwości, że najbardziej znanym, aczkolwiek nie jedynym tekstem św. Pawła, traktującym o miłości jest hymn o miłości znajdujący się w 13-tym rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian. Tekst ten należy do najpiękniejszych tekstów biblijnych. Bardzo często jest on czytany przy okazji zawierania małżeństwa, stanowiąc niejako drogowskaz dla wstępujących w związek małżeński, jaka powinna być ich wzajemna miłość.

Jednakże nie jest to jedyny tekst św. Pawła poruszający tematykę miłości. Pojawia się ona często w jego listach, w których bardzo często ukazywana jest jako fundament dzieła Odkupienia dokonanego przez Chrystusa.



Kilka słów o hymnie o miłości

Nie jest przypadkiem, iż hymn o miłości znajduje się w liście skierowanym przez św. Pawła do mieszkańców Koryntu, który w początkach I w. był ważnym centrum portowym i handlowym, przez które przewijali się ludzie najprzeróżniejszych narodowości. Nad miastem górowała świątynia Afrodyty (greckiej bogini miłości), która skupiała tysiące kobiet oddających się nierządowi kultycznemu. 1Kor 13 jest zatem tekstem wskazującym na czym polega prawdziwa miłość – miłość, która jest najważniejszym przykazaniem Chrystusa i streszczeniem całej nauki ewangelicznej.

Zajmując się hymnem o miłości warto nadmienić, iż w pierwszych wiekach chrześcijaństwa istniał nawet zwyczaj, iż czytając ten hymn w miejsce słowa „miłość” wstawiano słowo „Jezus”, bądź „Bóg”. Nie jest to niezgodne z rzeczywistością, gdyż – jak naucza św. Jan Apostoł – Bóg jest miłością (1J 4,16).

Hymn autorstwa św. Pawła ukazuje miłość jako większą od najwspanialszych darów, jakimi człowiek dysponuje, a wśród których wymienia dar języków (tzw. glossolalia), dar prorokowania, wiedza, czy też znajomość najbardziej ukrytych tajemnic. Miłość przewyższa wartością nawet chwalebne i dobre czyny, które znajdują uznanie w Ewangelii, jak jałmużna, ofiarność wyrażająca się w gotowości na wydanie ciała na spalenie.

Po ukazaniu tej pierwszorzędnej roli miłości w życiu chrześcijanina, św. Paweł stosuje środek stylistyczny, jakim jest personifikacja i wymienia cechy charakteryzujące prawdziwą miłość. Wśród nich wymienia:

• cierpliwość, która uzdalnia człowieka do znoszenia trudności i przeciwności oraz do wytrwałego zmierzania do celu; to właśnie dzięki cierpliwości wszystko znosi i wszystko przetrzyma;

• łaskawość, którą można rozumieć jako ludzką życzliwość, dobroduszność;

• wolność od zazdrości;

• brak pogoni za poklaskiem, sławą, szukania swego – nawet tego, co się należy, ze swoich praw;

• wolność od pychy, która jest korzeniem wszelkiego grzechu;

• nie jest bezwstydna, a więc szanuje ludzką godność, ludzką intymność;

• nie unosi się gniewem nawet wtedy, gdy po ludzku jest on jedyną możliwą reakcją;

• nie pamięta złego, a więc zdolna jest przebaczać i zapominać doświadczone zło (przebaczenie i zapomnienie to nie to samo!);

• nie cieszy się z niesprawiedliwości – bez względu na to, czy doświadcza jej wróg, czy też przyjaciel;

• współweseli się z prawdą, w prawdzie znajduje powód radości;

• wszystkiemu wierzy, czego nie można utożsamić z naiwnością, gdyż chodzi przede wszystkim o wiarę w człowieka;

• we wszystkim pokłada nadzieję;

• wszystko przetrzyma – nawet ataki gniewu i nienawiści

• nigdy nie ustaje – jest bezkresna nieskończona, jak sam Bóg, który nie ma początku ani końca.
  

Miłość ma tak wielką wartość, że przewyższa nawet cnoty takie, jak wiara i nadzieja.

Inne wypowiedzi św. Pawła o miłości

Spośród wielu tekstów, w których św. Paweł dotyka problematykę związana z miłością można wyróżnić dwie grupy tematów:

1. tematy praktyczne – mówiące o realizowaniu miłości jako zadania zleconego chrześcijanom;


2. tematy teologiczne – ukazujące miłość Boga względem rodzaju ludzkiego, która najpełniej wyraziła się w dziele zbawienia.

Temat miłości pojawia się w Liście do Rzymian w rozdziałach 12-13. W Rz 12 św. Paweł mówiąc o różnorodności posług we wspólnocie wierzących porusza też temat czynnej miłości polegającej na wspieraniu potrzebujących: Kto zajmuje się rozdawaniem, niech to czyni ze szczodrobliwością; kto jest przełożonym, niech działa z gorliwością; kto pełni uczynki miłosierdzia, niech to czyni ochoczo (Rz 12,8); Zaradzajcie potrzebom świętych (Rz 12,13).

Miłość ma być też podstawową zasadą budowania wspólnoty: W miłości braterskiej nawzajem bądźcie sobie życzliwi. W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie (Rz 12,10). Jedną z form świadczenia o miłości jest gościnność (Rz 12,13).

Inną ważną cechą miłości jest szczerość. Św. Paweł pisze: Miłość niech będzie bez obłudy (Rz 12,9). Szczytem zaś miłości jawi się miłość względem nieprzyjaciół (Rz 12, 14-21). Miłość jest wreszcie najdoskonalszym wypełnieniem Prawa, gdyż nie wyrządza zła bliźniemu (Rz 13,10). Do niej sprowadzają się wszystkie przykazania (Rz 13, 8-10). To najważniejsze przykazanie św. Paweł przytacza również w Liście do Galatów (Ga 5,14).

Nie można zapomnieć, iż miłość jest darem Bożym, jest darem Trójcy Świętej, który darmo został udzielony człowiekowi (Rz 5, 6-8). Została ona objawiona w Chrystusie Panu (Rz 8,39), zwłaszcza przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5,8). Bowiem nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym (Tt 3,5).

Nieskończoność miłości Boga Ojca przejawiła się w tym, że zesłał On swojego Syna, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, byśmy mogli otrzymać przybrane synostwo (Ga 4, 4-7). Obrazem ilustrującym tę miłość objawioną w Chrystusie jest porównanie jej z miłością małżeńską. Życie małżeńskie jest odzwierciedlaniem i ukazywaniem miłości Jezusa do Kościoła (Ef 5, 25-33).

Wreszcie miłość jest owocem Ducha Świętego, o czym świadczą dwa teksty św. Pawła: miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5,5); owocem zaś Ducha jest: miłość... (Ga 5,22). Jej wagę wskazuje fakt, że wśród tychże owoców Ducha miłość wymieniona jest na pierwszym miejscu.

Podsumowując, należy zachęcić do modlitwy o dar miłości, by z Bożą pomocą przekazywać bliźnim miłość, którą Bóg nas umiłował.

drukuj